IS Online
Hosni Mubarak uit Egypte. Zine al-Abidine ben Ali uit Tunesië. En Jean-Claude Duvalier uit Haïti. Drie ex-presidenten met, op z'n zachtst gezegd, een niet al te smetteloos verleden. Er is echter nog een overeenkomst tussen de drie heren. Alledrie bezitten zij vastgoed in de chique omgeving van de Parijse Avenue Foch, dichtbij de Arc de Triomphe. Ze zijn niet de enige dubieuze (ex-) presidenten die een optrekje gevonden hebben in deze buurt. Tussen diplomaten en succesvolle zakenmensen bezitten nog wat oud-politici hier wat vastgoed. Teodoro Obiang Nguema Mbasogo bijvoorbeeld. Hij is sinds 1979 president van Equatoriaal-Guine en staat bekend om zijn harde opstelling naar politieke tegenstanders. Toch heeft ook hij een huisje bemachtigd in deze luxe wijk. Omar Bongo, de voormalige president van Gabon (1967 – 2009)en Afrika's langstzittende president ooit deed het nog beter. Bongo stond bekend om zijn autoritaire bewind en corrupte handelen. Mede hierdoor was hij één van de rijkste staatshoofden van de wereld. Meer dan geld genoeg dus voor de Avenue Foch. Letterlijk meer dan genoeg want hij investeerde in maar liefst 39 panden. Op het plattegrondje uit de Belgische ‘Standaard’ kun je zien wie er zo al vertoeven in deze wijk.
Maar zijn deze leiders eigenlijk leuke buren? Ik ging de wijk in en vroeg de bewoners wat ze van deze buren vinden en of ze ze eigenlijk wel kennen...
Een meisje dat in een parkje aan de Avenue Foch aan het lezen is heeft geen idee waar ik het over heb. “Hier?! Daar heb ik echt nog nooit van gehoord!” De mevrouw in een boekenwinkel misschien dan? “Tjah..zou kunnen. Mijn klanten stellen zich niet voor he?” In het bloemenwinkeltje weten ze misschien wel meer. De Aziatische eigenaresse spreekt echter geen Frans of Engels, dus spreek ik telefonisch met haar man. Hij weet dat Ben Ali een appartement in de buurt zou bezitten. Maar waar precies? Dat weet hij niet. En bloemen heeft hij nog nooit besteld...
Twee oude mannetjes staan op straat met elkaar te praten. Zij moéten de buurt goed kennen. Maar ze lachen een beetje als ik vraag naar de omstreden buurtbewoners. Ze hebben er nog nooit van gehoord. “Nee, echt niet”. “Weet u het zeker?”, vraag ik. Ze overleggen in het Arabisch. “Nee, echt niet...”
Huizen met hoge hekken en dure beveiligingssystemen. Hermetisch afgesloten. Maar jah, woont er dan een omstreden ex-president of gewoon een succesvolle zakenman? De buurtbewoners kunnen het me niet vertellen. Of ze wíllen het me niet vertellen. Dát kan ook!
Posts tonen met het label Frankrijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Frankrijk. Alle posts tonen
dinsdag 28 juni 2011
maandag 26 juli 2010
Verliefd
21 juli 2010

Honfleur, Normandië. Na 5 uurtjes rijden ben je er. Een schilderachtig Frans stadje. Rechtstreeks uit het allermooiste plaatsjesboek.
Een schattig haventje, oude scheve huisjes, smalle steegjes en een lekker zonnetje. Erg Frans en erg romantisch. In een zijsteegje strijken we neer bij een rustig restaurantje. Ik zucht diep. Ik ben verliefd. Op hem. Op Honfleur. Op Frankrijk. Op wie of wat? Wat maakt het uit? Geen zin in moeilijke vragen.
Daarom bestel ik het enige gerecht op de kaart wat ik niet ken, zonder te vragen wat het is. Tripes à la mode Caen. Even later komt le garçon met een prachtig opgemaakt bord met zalm, aardappelpuree en een enkele haricot verts en zet het bord voor mijn vriend. Daarna komt hij met een pannetje en zet dat voor mijn neus. Wat zou er in zitten? Ik haal de deksel er af. Een prutje van aardappel, wortel en wat ondefinieerbare stukken vlees. Enthousiast prik ik het ondefinieerbare vlees aan mijn vork. Het ziet er vreemd uit. Lichtgekleurd en een beetje rimpelig. Het smaakt naar, ja naar wat? Ook dat is ondefinieerbaar. Maar niet lekker. De stukken groenten en aardappel eet ik op maar het rare vlees vermijd ik toch een beetje. Ik doe de deksel weer op het pannetje en le garçon neemt het weer mee.
Even later komt hij terug met het dessert. Net als Amélie sla ik met de achterkant van mijn lepel op mijn crème brûlée. Ik zucht diep. Ik ben verliefd. Op hem. Op Honfleur. Op Frankrijk.

Honfleur, Normandië. Na 5 uurtjes rijden ben je er. Een schilderachtig Frans stadje. Rechtstreeks uit het allermooiste plaatsjesboek.
Een schattig haventje, oude scheve huisjes, smalle steegjes en een lekker zonnetje. Erg Frans en erg romantisch. In een zijsteegje strijken we neer bij een rustig restaurantje. Ik zucht diep. Ik ben verliefd. Op hem. Op Honfleur. Op Frankrijk. Op wie of wat? Wat maakt het uit? Geen zin in moeilijke vragen.
Daarom bestel ik het enige gerecht op de kaart wat ik niet ken, zonder te vragen wat het is. Tripes à la mode Caen. Even later komt le garçon met een prachtig opgemaakt bord met zalm, aardappelpuree en een enkele haricot verts en zet het bord voor mijn vriend. Daarna komt hij met een pannetje en zet dat voor mijn neus. Wat zou er in zitten? Ik haal de deksel er af. Een prutje van aardappel, wortel en wat ondefinieerbare stukken vlees. Enthousiast prik ik het ondefinieerbare vlees aan mijn vork. Het ziet er vreemd uit. Lichtgekleurd en een beetje rimpelig. Het smaakt naar, ja naar wat? Ook dat is ondefinieerbaar. Maar niet lekker. De stukken groenten en aardappel eet ik op maar het rare vlees vermijd ik toch een beetje. Ik doe de deksel weer op het pannetje en le garçon neemt het weer mee.
Even later komt hij terug met het dessert. Net als Amélie sla ik met de achterkant van mijn lepel op mijn crème brûlée. Ik zucht diep. Ik ben verliefd. Op hem. Op Honfleur. Op Frankrijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)
