19 juni 2007

Hoera, hoera! Nederlandse militairen hebben in 2003 niet gemarteld in Irak. Dat is de conclusie die twee onderzoekscommissies trekken na vermeende martelingen in Irak.

Oud-minister van defensie Henk Kamp haalt opgelucht adem. Heel Nederland lijkt opgelucht adem te halen.
De Volkskrant, die de zaak aan het licht bracht had de schijn tegen. De Volkskrant staat bekend als een linkse krant. Door in de week vóór de verkiezingen te koppen met ‘Nederlanders martelden Irakezen’ kwam de centrumrechtse regering inclusief VVD’er Henk Kamp natuurlijk onder vuur te liggen.
De beschuldigingen waren hard en de oppositiepartijen riepen schande van het ‘Nederlandse Abu Ghraib-schandaal’. De boel werd gesust door het instellen van twee onderzoekscommissies. Eén door de regering en één door de Militaire Inlichtingen en Veiligheidienst (MIVD).
De conclusies van deze twee commissies luiden: “Niet gemarteld, wel fouten gemaakt”. Na de presentatie van de onderzoeksrapporten wist hoofdredacteur van de Volkskrant Pieter Broertjes niet hoe snel hij spijt moest betuigen. Als een volleerd politicus legde hij uit dat wat hem betreft de term ‘marteling’ nooit in ‘zijn’ krant had mogen staan. Maar rectificeren is ook niet nodig. Volgens Broertjes kloppen de feiten in het stuk nog steeds.

Dus er zíjn wel dingen gebeurd die niet mochten gebeuren, maar er is toch ook weer niet zo heel veel aan de hand? Hoe moet je de behandeling van Iraakse gevangenen door Nederlandse militairen dan wél noemen, als het geen marteling is? Mishandeling? Slechte behandeling? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat, zoals Dostojevski ooit zei, men de mate van beschaving van een land kan afmeten aan de manier waarop men haar gevangen behandelt. Er kunnen nog meer commissies proberen wat krom is recht te praten maar het schenden van conventies en het humanitaire recht is feit.
Gevangenen wakker houden met water. Harde muziek. Intimidatie. Desoriëntatie door geblindeerde skibrillen… Volgens mij is hier juridisch gewoon sprake van marteling. Het lijkt er in ieder geval verdacht veel op en zoals een Amerikaanse uitdrukking zegt: "If it walks like a duck, quacks like a duck, looks like a duck, it must be a duck”.

12 februari 2007

De VS lijken aan de vooravond van een revolutie te staan. Welke kant die revolutie op gaat is nog niet bekend, maar hij zal komen!

De kans dat óf de eerste vrouwelijke Amerikaanse president óf de eerste zwarte Amerikaanse president zal aantreden is niet gering. Zowel Hillary Clinton als Barack Obama zijn in de race om de democratische presidentskandidaat te worden. Velen vragen zich echter af of de VS wel klaar zijn voor zo’n eventuele doorbraak. Maar is deze doorbraak wel de doorbraak die het lijkt te zijn?

Hillary Clinton zou inderdaad de eerste vrouwelijke president van de VS zijn. Maar geheel op eigen kracht is dit natuurlijk niet. Uiteraard teert zij op de naam en faam van manlief. Ja, ze heeft zelf ook aardig wat bereikt in de politiek. Maar die achternaam komt haar niet bepaald slecht uit. Dus een echte feministische doorbraak is dit in werkelijkheid ook niet.

Barack Obama zou inderdaad de eerste zwarte president van de VS zijn. Maar een echte doorbraak voor zwarte afro-amerikanen is ook dit niet. Obama is namelijk geen echte afro-amerikaan. Hij komt niet uit de getto. Hij is geen ‘brother’. Zijn vader komt uit Kenia, z’n moeder uit Kansas.

Beiden lijken dus niet de doorbraak te zijn die de media hen graag toeschrijven. Worden we hier met z’n allen dan bedonderd? Ik weet het niet. Eén ding weet ik wel: we zijn in ieder geval binnenkort sowieso van Bush verlost!