Lees hier verder
Posts tonen met het label vluchtelingen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vluchtelingen. Alle posts tonen
zondag 21 juli 2013
Verder leven in Srebrenica
Artikel voor VersPers
Srebrenica is, na Sarajevo, misschien wel de bekendste stad in Bosnië. Vroeger was dat vanwege de natuur en het nabijgelegen kuuroord. Nu is dat vanwege de bloedige geschiedenis en de genocide die het stadje kende.
Lees hier verder
Lees hier verder
dinsdag 12 juli 2011
Droogte in Afrika
Youngmindz
Droogte in Oost-Afrika. Tjah, dat is er daar toch altijd, denk je misschien. Een beetje gelijk heb je dan ook. Maar de droogte die er nu is, is ongekend. Volgens de Vluchtelingenorganisatie van de VN, de UNHCR, is dit “de ergste humanitaire ramp in de wereld”. Het gaat om grote gebieden in Somalië, Kenia en Ethiopië. Dagelijks vluchten er duizenden mensen die vaak dagen en soms zelfs wekenlang onderweg zijn. Zonder voedsel. Met nauwelijks water.
Voor de ergste droogte sinds 60 jaar heeft de SHO gister een hulpactie op touw gezet. De SHO zijn de Samenwerkende HulpOrganisaties; een verzameling van 10 Nederlandse hulporganisaties. Giro 555 is geopend. Iedereen die zijn of haar steentje bij wil dragen, kan hier een bedrag op storten. Een grotere actie om meer geld op te halen volgt nog.
Deze droogte is natuurlijk enorm slecht nieuws. Maar het “goede nieuws” is dat Nederlanders een vrijgevig volk zijn. Dat was vorige week in het nieuws. Het Amerikaanse Wall Street Journal liet een onderzoek doen. Daaruit bleek dat Nederlanders vaak aan goede doelen geven. Tweederde van de Nederlanders doet dat weleens. In onze buurlanden doet maar zo’n eenderde van de bevolking dat. We mogen dus best een beetje trots zijn op onszelf. Want als dit onderzoek klopt, kan de SHO dus aardig wat geld gaan besteden om de mensen die getroffen zijn door de droogte te helpen.
Maar hoe zit dat met ons? Met jongeren? Geven wij ook zo vaak of laten we onze ouders dat doen?
Zeg eens eerlijk. Hoeveel stop jij in de collectebus?
Droogte in Oost-Afrika. Tjah, dat is er daar toch altijd, denk je misschien. Een beetje gelijk heb je dan ook. Maar de droogte die er nu is, is ongekend. Volgens de Vluchtelingenorganisatie van de VN, de UNHCR, is dit “de ergste humanitaire ramp in de wereld”. Het gaat om grote gebieden in Somalië, Kenia en Ethiopië. Dagelijks vluchten er duizenden mensen die vaak dagen en soms zelfs wekenlang onderweg zijn. Zonder voedsel. Met nauwelijks water.Voor de ergste droogte sinds 60 jaar heeft de SHO gister een hulpactie op touw gezet. De SHO zijn de Samenwerkende HulpOrganisaties; een verzameling van 10 Nederlandse hulporganisaties. Giro 555 is geopend. Iedereen die zijn of haar steentje bij wil dragen, kan hier een bedrag op storten. Een grotere actie om meer geld op te halen volgt nog.
Deze droogte is natuurlijk enorm slecht nieuws. Maar het “goede nieuws” is dat Nederlanders een vrijgevig volk zijn. Dat was vorige week in het nieuws. Het Amerikaanse Wall Street Journal liet een onderzoek doen. Daaruit bleek dat Nederlanders vaak aan goede doelen geven. Tweederde van de Nederlanders doet dat weleens. In onze buurlanden doet maar zo’n eenderde van de bevolking dat. We mogen dus best een beetje trots zijn op onszelf. Want als dit onderzoek klopt, kan de SHO dus aardig wat geld gaan besteden om de mensen die getroffen zijn door de droogte te helpen.
Maar hoe zit dat met ons? Met jongeren? Geven wij ook zo vaak of laten we onze ouders dat doen?
Zeg eens eerlijk. Hoeveel stop jij in de collectebus?
woensdag 22 juni 2011
Wereldvluchtelingendag
Youngmindz
Gister, 20 juni, was het Wereldvluchtelingendag. Op deze dag staat de wereld stil bij de 15,4 miljoen vluchtelingen die er op dit moment ongeveer zijn. 15,4 miljoen! Dat is veel. Dat is bijna heel Nederland!
Ons huidige kabinet wil iets doen aan de “massale toestroom” van vluchtelingen. Minister Leers van Immigratie en Asiel, gaat over het vluchtelingenbeleid van Nederland. In een toespraak die hij gister gaf zei hij: “Nederland kan betreft de opvang van vluchtelingen niet alle leed van de wereld aan.” Dat klinkt logisch, want natuurlijk kan een relatief klein land als Nederland dat niet.
Maar gister bracht de vluchtelingenorganisatie van de VN, de UNHCR, wat cijfers naar buiten. De meeste vluchtelingen worden in buurlanden opgevangen. Onze buurlanden, België en Duitsland, zorgen nou niet echt voor een massale toestroom van vluchtelingen. Nee, veel vluchtelingen komen uit Afghanistan, Irak en Somalië, of de Democratische Republiek Congo. Buurlanden van met name deze landen zijn de pineut als het gaat om de opvang van vluchtelingen. Denk bijvoorbeeld aan Pakistan, wat aan Afghanistan grenst. Slechts een paar procent van alle vluchtelingen in de wereld wordt in Nederland opgevangen.
Daarom vind ik de uitspraak van Leers dat Nederland niet ‘alle leed van de wereld aan kan’ erg overdreven. Natuurlijk moet je kritisch kijken naar mensen die als vluchteling naar Nederland willen komen, maar je kan het ook té kritisch doen. Wat vind jij? Moet Nederland inderdaad strenger worden bij het toelaten van vluchtelingen, zoals onze minister wil, of vind jij dat het wel wat soepeler kan?
Laat het hier weten!
21 juni, Youngmindz
Ons huidige kabinet wil iets doen aan de “massale toestroom” van vluchtelingen. Minister Leers van Immigratie en Asiel, gaat over het vluchtelingenbeleid van Nederland. In een toespraak die hij gister gaf zei hij: “Nederland kan betreft de opvang van vluchtelingen niet alle leed van de wereld aan.” Dat klinkt logisch, want natuurlijk kan een relatief klein land als Nederland dat niet.
Maar gister bracht de vluchtelingenorganisatie van de VN, de UNHCR, wat cijfers naar buiten. De meeste vluchtelingen worden in buurlanden opgevangen. Onze buurlanden, België en Duitsland, zorgen nou niet echt voor een massale toestroom van vluchtelingen. Nee, veel vluchtelingen komen uit Afghanistan, Irak en Somalië, of de Democratische Republiek Congo. Buurlanden van met name deze landen zijn de pineut als het gaat om de opvang van vluchtelingen. Denk bijvoorbeeld aan Pakistan, wat aan Afghanistan grenst. Slechts een paar procent van alle vluchtelingen in de wereld wordt in Nederland opgevangen.
Daarom vind ik de uitspraak van Leers dat Nederland niet ‘alle leed van de wereld aan kan’ erg overdreven. Natuurlijk moet je kritisch kijken naar mensen die als vluchteling naar Nederland willen komen, maar je kan het ook té kritisch doen. Wat vind jij? Moet Nederland inderdaad strenger worden bij het toelaten van vluchtelingen, zoals onze minister wil, of vind jij dat het wel wat soepeler kan?
Laat het hier weten!
21 juni, Youngmindz
maandag 25 oktober 2010
Eigenlijk had ze al lang thuis moeten zijn
IS Online (klik hier om het artikel (en de reacties) op de site van IS Magazine te lezen)
“Ik heb haar de avond vóór haar arrestatie voor het laatst gesproken. Ik had geen idee dat ze de volgende dag opgepakt zou worden, “ zegt Raissa de dochter van de Rwandese oppositieleidster Victoire Ingabire. “Mijn moeder is wel vaker opgepakt hoor. Dat duurde altijd maar twee dagen. Nu duurt het al een week,” vervolgt een bezorgde dochter, “en we hebben geen flauw idee wanneer ze vrij komt.”
Sinds haar moeder opgesloten zit heeft Raissa haar niet meer gesproken. Alles loopt via een advocaat. “Via de advocaat hoorde ik dat m’n moeder gister verhoord zou worden. Dat ging maar met moeite want ze is erg zwak.” Raissa kijkt zorgelijk, maar vervolgt haar verhaal. “Ze had al een paar dagen niets gegeten omdat ze het eten dat ze van de bewakers krijgt niet vertrouwt. Ook sliep ze zonder matras. Haar eerste dag en nacht bleef ze zelfs geboeid! Gister heeft ze na een eis van een dokter eindelijk wat te eten gekregen van iemand die ze vertrouwt. De situatie is onmenselijk.”
Raissa (21 jaar) woont al 16 jaar in Nederland. Op haar zesde kwam ze hier en heeft Rwanda nooit meer gezien. Teruggaan wil ze wel maar durft ze niet. Haar moeder, Victoire Ingabire, is de leider van oppositiepartij Verenigde Democratische Krachten (UDF). Sinds 1994 woont zij in Nederland. In januari van dit jaar ging ze terug naar haar geboorteland om mee te doen aan de presidentsverkiezingen van augustus, die de zittende president Paul Kagame met 93 procent van de stemmen won. De UDF kreeg geen toestemming om zich te registreren als partij. Ingabire deed de stembusgang af als een farce.
Vorige week is Ingabire opgepakt op verdenking van het opzetten van een militaire tak van haar partij het UDF. Volgens haar dochter is dit complete onzin en is haar moeder gewoon opgepakt omdat ze een oppositieleidster is. In deze positie is Ingabire al vaker behoorlijk tegengewerkt door het onderdrukkende regime van Kagame.“Eigenlijk had ze al lang thuis moeten zijn. Maar ze had al huisarrest en haar paspoort is afgenomen dus ze kón niet terug naar Nederland.”
“Mijn moeder strijdt voor gerechtigheid en verzoening. Het benoemen van Hutu’s en Tutsi’s is verboden in Rwanda. Het enige wat mijn moeder zegt is dat óók Tutsi’s ernstige misdaden hebben gepleegd en daar verantwoordelijk voor moeten worden gehouden.”
Sinds Raissa van de Rwandese advocaat van haar moeder hoorde dat haar moeder opgepakt is doet ze alles om haar vrij te krijgen. De dag na de arrestatie van haar moeder ging Raissa naar de Rwandese ambassade in Den Haag. Ze wilde informatie over haar moeder en haar te spreken krijgen, maar kreeg geen medewerking. Mondeling werd haar toegezegd dat ze binnen 48uur iets zou horen. Dit gebeurde niet en maandag ging Raissa terug. “Bij de deur werd ik tegengehouden! Ik vind het meedogenloos en absurd!” Raissa vind het ook vreemd dat Nederland Rwanda financieel blijft steunen ondanks alle repressie in het land. “Vrijheid van meningsuiting is heel belangrijk in Nederland. Hoe kun je dan een land wat het tegenovergestelde uitvoert steunen?”, vraagt ze verbitterd.
Veel meer dan druk uitoefenen, de media inlichten, en geld inzamelen voor de advocaat van haar moeder kan Raissa niet. “Dit moet niet in de doofpot worden gestopt. Als de aandacht op Rwanda is gericht kan de overheid niet zomaar mijn moeder iets aandoen.”
Zelf wil Raissa niet de politiek in. “Ehm, ik ben niet zo moedig als mijn moeder. Er is erg veel moed en kracht nodig voor wat ze allemaal doet”, zegt ze trots. “Dit inspireert me wel. Volgend jaar wil ik Internationaal recht gaan studeren aan de hogeschool in Den Haag. Daarom ben ik nu m’n deelcertificaten voor de HAVO aan het halen. Maar dat is heel lastig nu. M’n hoofd is echt een zeef…”
“Ik heb haar de avond vóór haar arrestatie voor het laatst gesproken. Ik had geen idee dat ze de volgende dag opgepakt zou worden, “ zegt Raissa de dochter van de Rwandese oppositieleidster Victoire Ingabire. “Mijn moeder is wel vaker opgepakt hoor. Dat duurde altijd maar twee dagen. Nu duurt het al een week,” vervolgt een bezorgde dochter, “en we hebben geen flauw idee wanneer ze vrij komt.”
 |
| Raissa en haar moeder in januari op het vliegveld |
Sinds haar moeder opgesloten zit heeft Raissa haar niet meer gesproken. Alles loopt via een advocaat. “Via de advocaat hoorde ik dat m’n moeder gister verhoord zou worden. Dat ging maar met moeite want ze is erg zwak.” Raissa kijkt zorgelijk, maar vervolgt haar verhaal. “Ze had al een paar dagen niets gegeten omdat ze het eten dat ze van de bewakers krijgt niet vertrouwt. Ook sliep ze zonder matras. Haar eerste dag en nacht bleef ze zelfs geboeid! Gister heeft ze na een eis van een dokter eindelijk wat te eten gekregen van iemand die ze vertrouwt. De situatie is onmenselijk.”
Raissa (21 jaar) woont al 16 jaar in Nederland. Op haar zesde kwam ze hier en heeft Rwanda nooit meer gezien. Teruggaan wil ze wel maar durft ze niet. Haar moeder, Victoire Ingabire, is de leider van oppositiepartij Verenigde Democratische Krachten (UDF). Sinds 1994 woont zij in Nederland. In januari van dit jaar ging ze terug naar haar geboorteland om mee te doen aan de presidentsverkiezingen van augustus, die de zittende president Paul Kagame met 93 procent van de stemmen won. De UDF kreeg geen toestemming om zich te registreren als partij. Ingabire deed de stembusgang af als een farce.
Vorige week is Ingabire opgepakt op verdenking van het opzetten van een militaire tak van haar partij het UDF. Volgens haar dochter is dit complete onzin en is haar moeder gewoon opgepakt omdat ze een oppositieleidster is. In deze positie is Ingabire al vaker behoorlijk tegengewerkt door het onderdrukkende regime van Kagame.“Eigenlijk had ze al lang thuis moeten zijn. Maar ze had al huisarrest en haar paspoort is afgenomen dus ze kón niet terug naar Nederland.”
“Mijn moeder strijdt voor gerechtigheid en verzoening. Het benoemen van Hutu’s en Tutsi’s is verboden in Rwanda. Het enige wat mijn moeder zegt is dat óók Tutsi’s ernstige misdaden hebben gepleegd en daar verantwoordelijk voor moeten worden gehouden.”
Sinds Raissa van de Rwandese advocaat van haar moeder hoorde dat haar moeder opgepakt is doet ze alles om haar vrij te krijgen. De dag na de arrestatie van haar moeder ging Raissa naar de Rwandese ambassade in Den Haag. Ze wilde informatie over haar moeder en haar te spreken krijgen, maar kreeg geen medewerking. Mondeling werd haar toegezegd dat ze binnen 48uur iets zou horen. Dit gebeurde niet en maandag ging Raissa terug. “Bij de deur werd ik tegengehouden! Ik vind het meedogenloos en absurd!” Raissa vind het ook vreemd dat Nederland Rwanda financieel blijft steunen ondanks alle repressie in het land. “Vrijheid van meningsuiting is heel belangrijk in Nederland. Hoe kun je dan een land wat het tegenovergestelde uitvoert steunen?”, vraagt ze verbitterd.
Veel meer dan druk uitoefenen, de media inlichten, en geld inzamelen voor de advocaat van haar moeder kan Raissa niet. “Dit moet niet in de doofpot worden gestopt. Als de aandacht op Rwanda is gericht kan de overheid niet zomaar mijn moeder iets aandoen.”
Zelf wil Raissa niet de politiek in. “Ehm, ik ben niet zo moedig als mijn moeder. Er is erg veel moed en kracht nodig voor wat ze allemaal doet”, zegt ze trots. “Dit inspireert me wel. Volgend jaar wil ik Internationaal recht gaan studeren aan de hogeschool in Den Haag. Daarom ben ik nu m’n deelcertificaten voor de HAVO aan het halen. Maar dat is heel lastig nu. M’n hoofd is echt een zeef…”
Abonneren op:
Posts (Atom)